خانواده و زندگی

جذب آهن در بدن از طریق فرآیندی به نام جذب روده‌ای اتفاق می‌افتد. مراحل اصلی جذب آهن به شرح زیر است:

1. جذب مولکولی: آهن موجود در غذا به صورت فرم از آهن غیرهمویی (غیرفعّال) یا آهن همویی (فعّال) در ورودی روده قرار دارد. این فعلاً آهن غیرهمویی دستگاه گوارش را عبور می‌دهد و بیشتر در روده کوچک جذب می‌شود. آهن همویی به صورت مولکولی توسط گیرنده‌های خاص در روی شکم‌اللثه‌ها جذب می‌شود.
2. تفکیک آهن: در بدن، آهن همویی از شکافتن هموگلوبین خون قرمز و المرکب‌های دیگری که حاوی آهن است، آزاد می‌شود. آهن غیرهمویی نیز از طریق فرآیندهای شیمیایی از غذا جدا می‌شود و به آهن غیرهمویی تبدیل می‌شود.
3. جذب آهن غیرهمویی: آهن غیرهمویی در روده کوچک جذب می‌شود. این فرآیند توسط دو نوع مکانیزم اصلی اتفاق می‌افتد:

- جذب مستقیم: آهن غیرهمویی از طریق وجود یون‌های آهن دو اسیدی (Fe2+) و یون‌های آهن سه اسیدی (Fe3+) توسط سلول‌های روی غشاهای روده کوچک جذب می‌شود.

- جذب همراه با ویتامین C: مصرف همزمان آهن غیرهمویی با موادی مانند ویتامین C باعث افزایش جذب آهن غیرهمویی می‌شود. ویتامین C باعث تغییر یون آهن سه اسیدی به فرم قابل جذب یون‌های آهن دو اسیدی می‌شود.

https://honarfardi.com/public-skills/routine/methods-to-maximize-iron-absorption/

4. جذب آهن همویی: مولکول‌های آهن همویی توسط گیرنده‌های خاص چسبیده به سطح سلول‌های رویی روده کوچک جذب می‌شوند و درون سلول قرار می‌گیرند و سپس به خون عبور می‌کنند.
5. حمل آهن: پس از جذب، آهن به وسیله پروتئینی به نام "فریتین" که در سیتوزول سلول‌ها وجود دارد، ذخیره می‌شود. سپس در صورت نیاز آهن توسط ترانسفرین، یک پروتئین حامل آهن، به اعضای دیگر بدن منتقل می‌شود.

مهم است بدانید که فرآیند جذب آهن ممکن است تحت تأثیر عواملی مانند نوع آهن مصرفی، وجود ویتامین C، مزاج روده، عوامل غذایی و همچنین حالت بدنی فرد قرار بگیرد. همچنین در برخی موارد، منابع غنی آهن و تغذیه متنوع ممکن است بهبود جذب آهن در بدن کمک کند.

جذب آهن در بدن از طریق فرآیندی به نام جذب روده‌ای اتفاق می‌افتد. مراحل اصلی جذب آهن به شرح زیر است:

1. جذب مولکولی: آهن موجود در غذا به صورت فرم از آهن غیرهمویی (غیرفعّال) یا آهن همویی (فعّال) در ورودی روده قرار دارد. این فعلاً آهن غیرهمویی دستگاه گوارش را عبور می‌دهد و بیشتر در روده کوچک جذب می‌شود. آهن همویی به صورت مولکولی توسط گیرنده‌های خاص در روی شکم‌اللثه‌ها جذب می‌شود.
2. تفکیک آهن: در بدن، آهن همویی از شکافتن هموگلوبین خون قرمز و المرکب‌های دیگری که حاوی آهن است، آزاد می‌شود. آهن غیرهمویی نیز از طریق فرآیندهای شیمیایی از غذا جدا می‌شود و به آهن غیرهمویی تبدیل می‌شود.
3. جذب آهن غیرهمویی: آهن غیرهمویی در روده کوچک جذب می‌شود. این فرآیند توسط دو نوع مکانیزم اصلی اتفاق می‌افتد:

- جذب مستقیم: آهن غیرهمویی از طریق وجود یون‌های آهن دو اسیدی (Fe2+) و یون‌های آهن سه اسیدی (Fe3+) توسط سلول‌های روی غشاهای روده کوچک جذب می‌شود.

- جذب همراه با ویتامین C: مصرف همزمان آهن غیرهمویی با موادی مانند ویتامین C باعث افزایش جذب آهن غیرهمویی می‌شود. ویتامین C باعث تغییر یون آهن سه اسیدی به فرم قابل جذب یون‌های آهن دو اسیدی می‌شود.

https://honarfardi.com/public-skills/routine/methods-to-maximize-iron-absorption/

4. جذب آهن همویی: مولکول‌های آهن همویی توسط گیرنده‌های خاص چسبیده به سطح سلول‌های رویی روده کوچک جذب می‌شوند و درون سلول قرار می‌گیرند و سپس به خون عبور می‌کنند.
5. حمل آهن: پس از جذب، آهن به وسیله پروتئینی به نام "فریتین" که در سیتوزول سلول‌ها وجود دارد، ذخیره می‌شود. سپس در صورت نیاز آهن توسط ترانسفرین، یک پروتئین حامل آهن، به اعضای دیگر بدن منتقل می‌شود.

مهم است بدانید که فرآیند جذب آهن ممکن است تحت تأثیر عواملی مانند نوع آهن مصرفی، وجود ویتامین C، مزاج روده، عوامل غذایی و همچنین حالت بدنی فرد قرار بگیرد. همچنین در برخی موارد، منابع غنی آهن و تغذیه متنوع ممکن است بهبود جذب آهن در بدن کمک کند.